Biografie
Mijn naam is Sharon Walraven en op het moment ben ik fulltime bezig met rolstoeltennis. Daarvoor reis ik de hele wereld rond. Zo’n zes maanden per jaar. In de weken dat ik dan nog thuis ben train ik ongeveer twintig uur per week bij verschillende trainers op diverse locaties.
Deze trainingen bestaan dagelijks uit tennis uiteraard, maar ook krachttraining, conditietraining en mentale training zijn een onderdeel. Ook behandelingen zoals sportmassage en fysiotherapie behoren tot de wekelijks terugkerende dingen.
Verder sta ik ook onder behandeling van een sportarts die mij voedingssupplementen voorschrijft die ik dagelijks moet innemen. Ook dit vergt een behoorlijke discipline, maar als je zoals ik merkt dat je er veel baat bij hebt dan is dit niet zo moeilijk.
Ik ben pas op mijn 23 jaar in een rolstoel terechtgekomen door een val op de schaatsbaan. Daarna heb ik veel complicaties opgelopen in het ziekenhuis met als resultaat een dwarslaesie. Als je zoiets overkomt dan val je eerst wel in een zwart gat maar al gauw werd het voor mij duidelijk dat ik weer wilde sporten. In het revalidatiecentrum ben ik hier dan ook al mee begonnen.
Als kind al was ik helemaal bezeten van sport en deed ik aan marathonschaatsen, wielrennen, windsurfen en tennis. Toen al droomde ik van deelname aan de Olympische spelen.
Toen ik jaren later in Sydney Australië de finale mocht spelen voor een uitverkocht stadion was het als een droom die werkelijkheid werd.
Toen ik die zilveren medaille op zak had wist ik absoluut dat ik dit nog eens wilde meemaken.. Dus vier jaar lang stond al mijn sporten weer in het teken van de Olympische spelen, in Athene dit keer.
Helaas verliep het jaar 2004 desastreus voor mij. Een plotseling probleem met mijn hart maakte een operatie in Australië noodzakelijk. Hierdoor kwam mijn Olympische droom ernstig in gevaar. Gelukkig verliep mijn herstel heel voorspoedig en stond ik precies op tijd weer terug op de tennisbaan.
Tijdens het trainingskamp op Malta als voorbereiding op Athene ging het echter weer goed mis en volgde een tweede hartoperatie op het moment dat al mijn teamgenoten de openingsceremonie voor de Olympische spelen in Athene meemaakten.
Voor mij als topsporter was dit het ergste wat me op dat moment kon overkomen.
Na een revalidatie periode kreeg ik van de arts groen licht om weer te gaan sporten. Nog gemotiveerder dan voor die tijd ben ik aan de slag gegaan. Vier jaar lang heeft alles moeten wijken voor dat ene ultieme doel…GOUD in BEIJING.
Wat een ontlading toen het goud om mijn nek werd gehangen. Na een operatie aan mijn tennisarm ben ik nu weer helemaal fit en klaar voor het volgende doel.
Met een heel nieuw team om me heen ben ik nu bezig om me te kwalificeren voor de olympische spelen in London in 2012.
Mijn inzet is 100% en alleen dan kun je je idealen verwezenlijken.
Mijn levensverhaal is ook terug te lezen in het boek ‘Terugslaan bij tegenslag’.
