Sharon


Mijn naam is Sharon Walraven en op het moment ben ik fulltime bezig met rolstoeltennis. Mijn beroep als ergotherapeute oefen ik daarom even niet meer uit, maar deze opleiding komt mij nog dagelijks van pas. Voor het rolstoeltennis reis ik zo’n zes maanden per jaar de hele wereld over en in de weken dat ik thuis ben train ik ongeveer twintig uur per week bij verschillende trainers op diverse locaties.

Deze trainingen bestaan dagelijks uit tennis, maar ook fysieke training zoals kracht-, conditie-, en stabiliteitsstraining zijn een onderdeel. Verder is mentale training erg belangrijk en ben ik regelmatig voor behandeling bij de fysiotherapeut en de sportmasseur te vinden. Ook blijk ik veel baat te hebben bij shiatsu en word ik begeleid door een voedingsdeskundige.

Al met al een behoorlijk druk programma wat de nodige discipline vereist, maar met een duidelijk doel voor ogen kan ik mezelf iedere dag weer opnieuw motiveren.

Geschiedenis
Ik ben pas op mijn 23e jaar in een rolstoel terecht gekomen, door een val op de schaatsbaan. Daarna heb ik veel complicaties opgelopen in t ziekenhuis met als resultaat een dwarslaesie. Als je zoiets overkomt dan val je eerst in een zwart gat maar al gauw werd voor mij duidelijk dat ik weer wilde sporten. In het revalidatiecentrum ben ik hier dan ook al mee begonnen.

Als kind al was ik helemaal bezeten van sport en was ik fanatiek in marathonschaatsen, wielrennen, windsurfen en tennis. Toen al droomde ik van een Olympische medaille.

Toen ik jaren later in Sydney Australie de finale mocht spelen voor een uitverkocht stadion was het als een droom die werkelijkheid werd. Met die zilveren medaille op zak wist ik absoluut zeker dat ik dit nog eens wilde meemaken. Dus vier jaar lang stond alles in het teken van de Paralympics in Athene.

Helaas verliep het jaar 2004 desastreus voor mij. Een plotseling probleem met mijn hart tijdens de Australian Open maakte een operatie in Australië noodzakelijk. Hierdoor kwam mijn Olympische droom ernstig in gevaar. Gelukkig verliep mijn herstel heel voorspoedig en stond ik precies op tijd weer terug op de tennisbaan. Tijdens het trainingskamp op Malta als voorbereiding op Athene ging het echter weer mis en volgde een tweede hartoperatie op het moment dat al mijn teamgenoten bij de openingsceremonie van de Paralympics aanwezig waren. Voor mij als topsporter was dit het ergste wat me op dat moment kon overkomen.

Na een revalidatieperiode kreeg ik van de arts groen licht om weer te gaan sporten. Nog gemotiveerder dan voorheen ben ik aan de slag gegaan. Vier jaar lang heeft alles moeten wijken voor dat ene ultieme doel: GOUD in Beijing! Wat een ongelofelijke ontlading toen het goud om mijn nek werd gehangen. Daarna werd ik geridderd door de koningin, ereburger van mijn stad, Limburger van verdienste en erelid van de KNLTB. Het was soms echt alsof ik droomde!

Na een operatie aan mijn tennisarm was ik, met een heel nieuw team, klaar voor het volgende doel: De spelen in London. Samen met Esther Vergeer won ik in de voorbereiding op London zeven grandslam dubbeltitels achter elkaar en sloot ik het jaar af als nummer 1 van de wereld in de dubbel. Op het moment van kwalificatie stond ik nummer 1 op de wereldranking dubbel en nummer 7 in de single. Helaas bleek het niet genoeg te zijn.. Aangezien we met vijf dames waren die zich hadden gekwalificeerd en er maar vier plaatsen waren werd er een beslissing gemaakt op basis van de single ranking en viel ik dus af. Terwijl iedereen in London was zat ik thuis en moest even niet meer aan sporten denken. Een half jaar heb ik de tijd genomen om na te denken wat ik wilde. Een medaille in London zou zo’n mooie afsluiting zijn geweest van mijn topsportcarrière. Maar ook miste ik tennis en de toernooien enorm. Na Australië heb ik de knoop definitief doorgehakt: Rio 2016 is on my list!

  • Ambassadrice Ambassadrice Topsport Limburg
  • Ambassadrice Vrijwilligerscentrale
  • Ambassadrice Iedereen kan sporten
  • Ambassadrice Stichting Peramiho
  • Boegbeeld Stichting Boeien

Hoofdsponsoren


Mifa
Magnesium Wheels