Hoi allemaal,

Na mijn onvergetelijke maar ook vermoeiende reis door Nepal en India heb ik gelukkig de draad weer snel kunnen oppakken.

In Salzburg wist ik in de single finale de overwinning binnen te halen ten koste van de Belgische Annick Sevenans 6-1 6-4.

Door deze overwinning heb ik mijn tweede plaats op de wereldranking weer iets verstevigd.

In de dubbel was t heel spannend tot t allerlaatste moment. In de finale wist ik samen met Marjolein Buis in de derde set uit te lopen tot 5-2 tegen Annick Sevenans en Lucy Shuker om vervolgens tegen een 6-5 , 40-15 achterstand aan te kijken. Na t wegwerken van deze twee matchpoints konden we t heft weer in eigen hand nemen en in de tiebreak trokken we uiteindelijk aan t langste eind,

Met een heel goed gevoel ga ik de komende tien dagen weer keihard trainen om op de volgende toernooien in St Louis en New York weer goede resultaten neer te kunnen zetten.

Groet Sharon

Walraven krijgt impuls van Simon én andersom

Een voltreffer. Een klik. Zo heel af en toe heb je dat wel eens. Coach Mike Simon en rolstoeltennisster Sharon Walraven zijn het levende bewijs van zo’n plotse flitsende samenwerking.

door Pim Dikkers

Eventjes een ‘genietpauze’ inlassen is er voor rolstoeltennisster Sharon Walraven niet bij. Amper twee dagen na het binnenhalen van een glorieuze titel op Wimbledon - in de dubbel met Esther Vergeer - laat ze zich in het Vughtse sportcentrum Health City alweer vrijwillig afbeulen door bondscoach Marc Kalkman en de Bossche tennisgoeroe Mike Simon. Ja, inderdaad, de 39-jarige Limburgse is, sinds ze anderhalve maand geleden de samenwerking aanging met Simon, ook een beetje van ‘ons’.

En daar mogen we in Brabant best trots op zijn. Een blik op haar palmares zegt genoeg. Zilver op de Paralympics van Sydney (2000), goud in Peking (2008) en nu dus haar jongste triomf in Londen. “De Spelen staan overal boven, maar Wimbledon is zeker een hele mooie tweede”, zegt Walraven, nog maar net bekomen van alle opgedane indrukken. Want die waren er zonder meer. Neem nou alleen al de enorme publieke belangstelling in het ‘Londense’, óók voor de minder validen tennissers.

Ook coach Simon, toch bepaald geen nieuweling in de tenniswereld, was onder de indruk van de aandacht van alles en iedereen. “Het was groots. Ook naast de baan”, glundert hij nog altijd bij de gedachte aan de gebeurtenissen van nog maar een paar etmalen geleden. Walraven oogstte niets dan lof op Wimbledon. En zeker niet van de minste. Gewezen tennistoppers als Martina Navratilova, Billie Jean King en Jonas Björkman behoren zowat tot haar kennissenkring. En passant sprak en poseerde Walraven ook nog even met dé ‘crack’ van dit moment: Rafael Nadal. Plaats van handeling : het traditionele Wimbledon Champions’ Ball waarbij alleen de échte kampioenen uit heden en verleden welkom zijn. Walraven is inmiddels dus één van hen.

Tot zover, voor even, de hoogtepunten. Walraven kende namelijk ook diepe dalen tijdens haar (sport)leven. Want hoe succesrijk ze nu ook is in het rolstoeltennis: je kiest er niet voor, het overkomt je. Voor Walraven kwam dat moment zestien jaar geleden na een ongeluk op de schaatsbaan. Een dwarslaesie dwong haar uiteindelijk richting rolstoel, maar haar karakter hield haar in figuurlijke zin wél overeind. “Als je lichamelijk gezien zoveel dingen aan de hand hebt, kom je op een punt dat je moet kiezen welke kant je opgaat: thuis zitten kniezen of doorgaan met je leven. Ik koos voor het laatste. Ik heb liever de pijn met het plezier van de tennisbaan dan hetzelfde voelen terwijl je thuiszit.”

Juist dat doorzettingsvermogen van Walraven opende de ogen van Simon. “Dat bewonder ik zo enorm”, zegt de Bosschenaar. “Ze heeft echt iets bij me gecreëerd.” Op haar beurt maakte ook Simon wat los bij Walraven. “In zestien jaar aan één stuk tennissen, kom je ook wel eens een dipje tegen. Voordat Mike op mijn pad kwam, zat ik net helemaal onderaan in die golfbeweging. Hij gaf me weer mijn plezier in het tennissen terug en daarmee kwamen ook de resultaten.”

Wat heet. Het winnen van de Franse Open en Wimbledon staat. Nu gaat de focus naar het hardcourtseizoen, waarin de US Open het volgende hoofddoel is voor Walraven/Simon. Een ‘tennishuwelijk’ dat, hoe pril ook, een lang leven lijkt beschoren.

Bekijk het originele krantenartikel

Hoi allemaal,
Als jong meisje keek ik al altijd naar Wimbledon en fantaseerde er dan stiekem van om ook op Wimbledon te mogen spelen en daar op t heilige gras te winnen. Nu ik zoveel jaren later de Wimbledon schaal in ontvangst mocht nemen op dit heilige gras was dat een beetje als een droom die werkelijkheid werd.
Na een super goede finale met heel veel publiek kon ik samen met Esther even ervaren wat zo’n titel teweeg brengt. Na de wedstrijd werden wij in de persruimte verwacht voor diverse interviews waaronder de BBC. Daarna handtekeningen uitdelen en foto’s maken om vervolgens een gala jurk uit te gaan zoeken om naar t championsdinner te gaan, samen met Rafael en Serena en alle genodigden, waaronder vele beroemdheden.
En dat ik dan vannacht maar amper 2 uur heb geslapen voordat we weer naar t vliegveld moesten neem je dan natuurlijk op de koop toe.
Wat een ongelofelijke geweldige dagen heb ik achter de rug.T voelt nog steeds een beetje als een droom……

Sharon

Hoi allemaal,
Jippieeeee, Ik heb de finale vandaag gewonnen!!!!! Voor t eerst in mijn carriere heb ik de French open op mijn naam kunnen schrijven. Ik neem al zoveel jaar deel aan dit toernooi en heb al al een aantal malen de finale gespeeld in Parijs maar nog nooit wist ik de overwinning binnen te halen.

De eerste set won ik van Di Toro, waar ik overigens dit jaar ook al twee keer
van verloor, met 6-3. In de tweede set kwam ik 4-2 voor met twee kansen op
5-2, maar doordat ik net iets voorzichtiger ging spelen kon Danni de tweede
set naar zich toetrekken met 6-4. In de derde set had ik t weer helemaal
onder controle en met goed spel kon ik op 6-2 de wedstrijd eindigen.

Enorm tevreden over de afgelopen week zit ik nu in de trein op weg naar huis. Met de Thalys ben ik in 2 uur in Antwerpen waar Ellen me staat op te wachten. De komende paar dagen heb ik t thuis wel enorm druk voordat ik woensdagavond weer richting Wimbledon vertrek, waar ik dit jaar met Esther Vergeer zal gaan dubbelen. Eigenlijk ben ik nu misschien wel blij dat wimbledon er zo vlak achter aan komt want ik ben nu natuurlijk echt wel in de “winning mood”.

groet Sharon

Ook in de dubbel hebben Jiske Griffoen en ik de finale weten te bereiken
door met 6-3 6-4 van Christine Schoenn en Lucy Shuker te winnen. In de dubbel
mogen wij t opnemen tegen Ditoro en v Koot,

Sharon

En ik moet zeggen?.. ik ben aardig op weg. Ik heb na al die toernooien best
wat wedstrijdritme en dat begin ik nu ook te merken. Ik ben absoluut heel
tevreden over mijn gespeelde wedstrijden deze week. Na de tweede ronde te
hebben gewonnen met 6-0 6-0 ging t vandaag in de kwartfinale tegen de Franse
Christine Schoenn allemaal zoals ik t in gedachten had, 6-0 6-3. Mijn tegenstandster
in de halve finale zal de Engelse Shuker zijn die toch wel verrassend won
v van Koot.
In de kwart finale dubbel konden mijn partner Jiske Griffioen en ik ons heel
goed aan ons plan houden om t onze tegenstanders Sevenans en Buis redelijk
moeilijk te maken 6-0 6-3.

Kortom de dip was maar van korte duur en ik heb t hier best weer naar mijn
zin. Veel spelers klagen over de warmte, maar in vergelijking met Atlanta
vorige week vind ik t hier met 28 graden een prima temperatuur.
Groet Sharon

Vandaag heb ik t toernooi van Atlanta op mijn naam kunnen schrijven. Met 6-1 6-3 was ik  heel tevreden over mijn wedstrijd, zeker gezien de omstandigheden. Na mijn wedstrijd leek t alleen meer alsof ik uit t zwembad kwam dan van de tennisbaan.

Maar met een heel goed gevoel van een dubbele toernooi overwinningen keer ik morgen weer huiswaarts. Nou ja, voor heel even dan.

Ik land maandagochtend in alle vroegte en hoop dat Ellen mij staat op te wachten zodat ik even een paar uur naar huis kan gaan. Nieuwe tas inpakken en dan vervolgens verder naar t volgende toernooi in Parijs.

Ellen zal mij met de auto naar Parijs brengen omdat t na zo’n lange reis voor mij niet verstandig zou zijn om dit hele stuk zelf te rijden. Dat geeft ons natuurlijk ook even te tijd om weer wat bij te praten voor ik weer een tijdje weg ben.

Straks is de afsluiting van t toernooi met een barbecue aan t zwembad. Ik ben nu nog wel heel moe maar t zal zeker heel gezellig worden vanavond want ik heb natuurlijk nu wel alle reden tot feest!!

Groet Sharon