Walraven krijgt impuls van Simon én andersom
Een voltreffer. Een klik. Zo heel af en toe heb je dat wel eens. Coach Mike Simon en rolstoeltennisster Sharon Walraven zijn het levende bewijs van zo’n plotse flitsende samenwerking.
door Pim Dikkers
Eventjes een ‘genietpauze’ inlassen is er voor rolstoeltennisster Sharon Walraven niet bij. Amper twee dagen na het binnenhalen van een glorieuze titel op Wimbledon - in de dubbel met Esther Vergeer - laat ze zich in het Vughtse sportcentrum Health City alweer vrijwillig afbeulen door bondscoach Marc Kalkman en de Bossche tennisgoeroe Mike Simon. Ja, inderdaad, de 39-jarige Limburgse is, sinds ze anderhalve maand geleden de samenwerking aanging met Simon, ook een beetje van ‘ons’.
En daar mogen we in Brabant best trots op zijn. Een blik op haar palmares zegt genoeg. Zilver op de Paralympics van Sydney (2000), goud in Peking (2008) en nu dus haar jongste triomf in Londen. “De Spelen staan overal boven, maar Wimbledon is zeker een hele mooie tweede”, zegt Walraven, nog maar net bekomen van alle opgedane indrukken. Want die waren er zonder meer. Neem nou alleen al de enorme publieke belangstelling in het ‘Londense’, óók voor de minder validen tennissers.
Ook coach Simon, toch bepaald geen nieuweling in de tenniswereld, was onder de indruk van de aandacht van alles en iedereen. “Het was groots. Ook naast de baan”, glundert hij nog altijd bij de gedachte aan de gebeurtenissen van nog maar een paar etmalen geleden. Walraven oogstte niets dan lof op Wimbledon. En zeker niet van de minste. Gewezen tennistoppers als Martina Navratilova, Billie Jean King en Jonas Björkman behoren zowat tot haar kennissenkring. En passant sprak en poseerde Walraven ook nog even met dé ‘crack’ van dit moment: Rafael Nadal. Plaats van handeling : het traditionele Wimbledon Champions’ Ball waarbij alleen de échte kampioenen uit heden en verleden welkom zijn. Walraven is inmiddels dus één van hen.
Tot zover, voor even, de hoogtepunten. Walraven kende namelijk ook diepe dalen tijdens haar (sport)leven. Want hoe succesrijk ze nu ook is in het rolstoeltennis: je kiest er niet voor, het overkomt je. Voor Walraven kwam dat moment zestien jaar geleden na een ongeluk op de schaatsbaan. Een dwarslaesie dwong haar uiteindelijk richting rolstoel, maar haar karakter hield haar in figuurlijke zin wél overeind. “Als je lichamelijk gezien zoveel dingen aan de hand hebt, kom je op een punt dat je moet kiezen welke kant je opgaat: thuis zitten kniezen of doorgaan met je leven. Ik koos voor het laatste. Ik heb liever de pijn met het plezier van de tennisbaan dan hetzelfde voelen terwijl je thuiszit.”
Juist dat doorzettingsvermogen van Walraven opende de ogen van Simon. “Dat bewonder ik zo enorm”, zegt de Bosschenaar. “Ze heeft echt iets bij me gecreëerd.” Op haar beurt maakte ook Simon wat los bij Walraven. “In zestien jaar aan één stuk tennissen, kom je ook wel eens een dipje tegen. Voordat Mike op mijn pad kwam, zat ik net helemaal onderaan in die golfbeweging. Hij gaf me weer mijn plezier in het tennissen terug en daarmee kwamen ook de resultaten.”
Wat heet. Het winnen van de Franse Open en Wimbledon staat. Nu gaat de focus naar het hardcourtseizoen, waarin de US Open het volgende hoofddoel is voor Walraven/Simon. Een ‘tennishuwelijk’ dat, hoe pril ook, een lang leven lijkt beschoren.
Bekijk het originele krantenartikel
Hoi allemaal,
