Pers

11 november 2006
Bron: Limburgs Dagblad Door Patrick Delait

Ze kwamen elkaar op het juiste moment tegen. Rolstoeltennisster Sharon Walraven had na de voor haar dramatisch verlopen Spelen van Athene een prikkel nodig en trainer Joop Broens was na zijn verblijf in Nigeria toe aan een nieuw avontuur. Nu ze al twee jaar lang samen optrekken, blijkt een plus een plots drie. Een privé-trainer moet een meerwaarde hebben en dat heeft Joop.

Het was tijdens de uitreiking van de Limburgse sportprijzen, eind 2004, dat ze hem voor het eerst ontmoette. Sharon Walraven had nog nooit eerder van Joop Broens gehoord, maar het enthousiasme en de tennisvisie van de 43-jarige trainer uit Ittervoort werkte zo aanstekelijk dat ze enkele maanden later, na de Australian Open, met hem in zee ging. Ik was toe aan iets nieuws. Na de Olympische Spelen van Athene, waar ik door hartproblemen te elfder ure moest afhaken, was ik het plezier kwijtgeraakt. Ik kon me amper nog motiveren. Ik trainde onder de bondscoach, maar die heeft ook alle andere Nederlandse rolstoeltennissers onder zijn hoede. Geen ideale situatie, vond ik. Ik wilde een trainer voor mij alleen, niet langer één van de velen zijn. Joop kwam dus als geroepen, zegt Walraven, terwijl zij in de kantine van tenniscentrum Wessem aan een kop koffie nipt. De 36-jarige rolstoeltennisster, winnares van het zilver op de Spelen van Sydney 2000, oogt ontspannen. De samenwerking met Broens heeft haar lucht gegeven. Meer nog: Walraven heeft zichzelf opnieuw ontdekt. Toen ik er aan begon, was het louter een probeersel. Echt een sprong in het diepe. Ik wist niet wat ik van Joop kon verwachten. Maar al gauw had ik in de gaten dat hij enorm gedreven is. Nam ik het vroeger niet altijd zo nauw met trainen, met hem stond ik al snel vijf uur per dag op de baan. En dat zes keer per week. Ik weet nog dat ik dacht: die man is gek, dat red ik nooit. Ik had Joop op geen beter moment kunnen tegenkomen. Ik zet nu alles aan de kant voor mijn sport. Vroeger was me dat nooit gelukt. Ik was er toen gewoon niet klaar voor.

Het klinkt bijna als een idylle, maar dat is het volgens Walraven allerminst. Zeker in het begin was het tussen haar en haar trainer geregeld strijd. Zo had de rolstoeltennisster moeite met Broens™ manier van coachen tijdens toernooien. Volgens de regels mag een coach tijdens een wedstrijd geen instructies geven. Joop deed dat toch omdat hij dat zo gewend was bij het valide tennis. Bij ons gelden echter andere normen en waarden. Er is onderling veel respect. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en draagt dat overal mee. Ik vond dat Joop daar rekening mee moest houden. Dat hij niet ging morrelen aan ongeschreven codes. Daar hebben we in het begin geregeld woorden over gehad, zegt Walraven.
Broens deed water bij de wijn, maar aan één ding valt er niet te tornen. Op de baan is hij de baas. Dat is ook de reden waarom de vriendschap tussen hem en Walraven niet te veel vriendschap mag worden, zegt Broens. Ik moet haar kunnen corrigeren. Ik wil het tennis en wat daarbuiten gebeurt gescheiden houden.Repliek van Walraven: In het begin kon ik dat niet accepteren. Ik vond dat Joop mij behandelde als een veertienjarige. Ik was het gewend om mijn trainers een bepaalde richting op te sturen, maar dat lukt bij hem niet meer. Ook tijdens buitenlandse toernooien bepaalt hij wat er gebeurt. De tijd dat ik een halve dag kon shoppen als ik daar zin in had, is definitief voorbij. Joop wil altijd weten waar ik ben en wat ik doe als ik de dag erna een wedstrijd heb.
Niet dat Walraven het zo erg vindt dat haar trainer de touwtjes in handen heeft. De samenwerking met Broens heeft haar geen windeieren gelegd. Zowel technisch als mentaal is ze naar een hoger niveau gegroeid. De diepe dalen in haar spel zijn zo goed als verdwenen. Met een finaleplaats op de US Open en de derde plek op de wereldranglijst is Walraven tevreden over haar huidige seizoen, dat volgende week eindigt met de Masters in Amsterdam. Alleen eeuwige rivale Esther Vergeer, het nummer een van de wereld, heeft ze nog nooit kunnen kloppen. Maar het verschil is kleiner dan ooit. Onlangs verloor ik in de derde set slechts met 6-4.

Haar forehand is verbeterd, haar service ook. Zelfs haar rijpatronen op de baan zijn een stuk effectiever geworden. Allemaal dankzij de videoanalyses van Joop Broens, de perfectionist die het avontuur niet schuwt. Na een kortstondige flirt met de Nigeriaanse tennisbond in 2004, ging er na de kennismaking met Walraven een nieuwe wereld voor hem open. Wat wist hij, succescoach van de Venlose tennisclub, immers van rolstoeltennis? Ik denk dat ik Sharon al veel heb geleerd, maar omgekeerd geldt hetzelfde. Ik heb me in haar wereld moeten verdiepen en dat is waardevoller dan ik had gedacht. Emotioneel kwam er in het begin veel op me af. Je ziet zoveel en hoort allerlei verhalen van gehandicapte mensen. Als mens ben ik daar alleen maar beter van geworden. Winnen is voor mij nog altijd belangrijk, maar ik kijk nu ook verder.Ook sportief heeft Broens zich over de overstap nog niet beklaagd. In het reguliere tennis had hij het wel gezien. Een vakidioot zoals ik kan daar nog weinig leren. Het rolstoeltennis daarentegen zit nog in de beginfase. Met een professionele aanpak kan er nog veel winst worden geboekt. Ook bij Sharon is het voortdurend experimenteren. Wat kan ze met haar handicap en wat kan ze niet? Dat maakt dit werk ontzettend boeiend, zegt Broens.
Wat hij ook heeft geleerd, is genieten. Daar had Broens als coach van TC Venlo negen jaar lang - en tijdens zijn verblijf in Nigeria nauwelijks oog voor. Ik was enorm prestatiegericht. Door Sharon besef ik nu pas welke bevoorrechte positie ik heb. Op de US Open stonden we in te spelen naast Roger Federer en tijdens de mannenfinale zaten we op de voorste rijen. Wie mag zoiets meemaken?
De rolstoeltennisster en haar privé-coach: het is een sprookje dat nog niet vaak is geschreven. Zelfs in het financieel zoveel lucratievere reguliere tennis kan lang niet iedereen uit de tophonderd zich een vaste trainer veroorloven. Zonder steun van mijn sponsors had ik niet op deze manier met Joop kunnen werken. Al is de luxe die ik nu heb ook heel betrekkelijk. Ik moet elke cent tien keer omdraaien om Joop te kunnen betalen. Ik reserveer meestal de goedkoopste tickets, huur in het buitenland nooit een auto en ga zelden uit eten. Bovendien ben ik ook afhankelijk van de goodwill van Joop. Als hij elk trainingsuur in rekening zou brengen, dan was dit niet mogelijk. Om volledig professioneel te kunnen werken, heb ik 50.000 euro per jaar nodig. Aan dat bedrag kom ik nu bij lange na niet.

Hoofddoel van de tandem Walraven-Broens is de Olympische Spelen van 2008 in Peking. Niet noodzakelijk een eindstation. Nu ze de zon weer ziet schijnen, durft de 36-jarige Walraven zelfs te filosoferen over Londen 2012. Eén ding heeft ze van het echec in Athene geleerd. De Spelen zijn voor haar geen obsessie meer. Vier jaar lang heb ik doelgericht naar Athene toegewerkt. Het was dan ook vreselijk dat mijn lichaam mij juist toen ik de steek liet. Weinig mensen weten hoe erg dat heeft geknaagd. Om een herhaling te voorkomen, richt ik me nu veel meer op de korte termijn. Ik werk met Joop van toernooi naar toernooi. Dat geeft veel meer voldoening, legt de aan beide benen verlamde Walraven uit. Het was voor haar niet eenvoudig om na haar hartoperatie de draad opnieuw op te pakken. Zelfs nu steken de twijfels nog geregeld de kop op. Van haar trainer hoeft ze alvast geen medelijden te verwachten. Joop heeft van in het begin weinig rekening met mijn hart gehouden. Te weinig vond ik, als mijn hartslag tijdens de training naar 190 piekte. Nu denk ik dat zijn aanpak de juiste was. Ik werd door hem als het ware gedwongen de knop om te draaien. Op die manier heb ik mijn angsten overwonnen, prijst Walraven haar trainer. Ook andersom is er veel bewondering. Broens: Ik had nooit gedacht dat het leven van een rolstoeltennisster zo gecompliceerd was. Alleen al dat gedoe op luchthavens. Ik wist niet wat ik zag. Eer Sharon had ingecheckt met haar hele hebben en houden, dat duurde en dat duurde. Schandalig overigens hoe weinig hulp zij soms kreeg. Maar goed, het heeft mij wel de ogen geopend. Ik wist niet dat ook rolstoeltennissers zo gedreven zijn. Nu probeer ik Sharon zo veel mogelijk te ontlasten. Het is simpel: ik kan wel lopen, dus draag ik haar koffers.

25 Oktober 2006
Bron: MaasboulevaartWessem - Sharon Walraven (36) staat op dit moment derde op de wereldranglijst voor rolstoeltennisters. Daarmee heeft de Maasgouw een topsporter van wereldformaat binnen de (toekomstige) gemeentegrenzen. Ten minste voor twintig uur per week. Want Sharon woont in Hoensbroek, maar zes keer per week is ze te vinden bij Tenniscenter Wessem.Bij een prijsuitreiking in 2005 in het Tenniscenter Wessem ontmoette Sharon Walraven haar huidige trainer Joop Broens, destijds hoofdtrainer bij TC Venlo. Het klikte en ze besloten tot een, zo bleek al snel, uiterst vruchtbare samenwerking. De trainingslocatie werd het Tenniscenter Wessem: “Ik werd er zo hartelijk ontvangen”, herinnert Sharon zich. “Bovendien beschikt het Tenniscenter Wessem als een van de weinige over een indoor hardcourt-baan. Dat vindt je bijna nergens.” En als je je in een rolstoel voortbeweegt tennist zo’n hardcourt natuurlijk een stuk makkelijker dan bijvoorbeeld het hoogpolige tapijt dat in veel andere tennisbanen de vloer bekleedt.

Sharon beoefent de tennissport al twaalf jaar vanuit haar rolstoel. Daarvoor speelde ze ook al elf jaar tennis, op een meer recreatief niveau. Nadat ze door een dwarslaesie in een rolstoel terecht kwam begon pas haar welhaast onstuitbaar lijkende opmars naar de top. “Je denkt natuurlijk niet meteen: zó, wat zullen we eens gaan doen. Revalidatie en verwerking kosten tijd. Maar ik wilde mijn leven zo snel mogelijk weer oppakken.” Rolstoeltennis was dus een voor de hand liggende keuze. Natuurlijk is het nogal een verschil, als je op de tennisbaan je benen niet kunt gebruiken. Dat blijkt ook bij de demonstraties die ze regelmatig geeft, samen met haar trainer. Haar behendigheid en wendbaarheid op de baan oogsten steevast bewondering. “We vragen mensen dan vaak om het ook eens te proberen in een rolstoel. Ook mensen die normaal gesproken een aardig balletje kunnen slaan, bakken er dan helemaal niks meer van.” Ook Joop geeft toe: “Ik probeer het wel eens in een rolstoel tegen haar. Maar ik ben volstrekt kansloos.” Natuurlijk zijn er wel veel raakvlakken met valide tennis. Zo zijn de spelregels en het veld hetzelfde. Ook als trainer zijn de verschillen te overzien, vindt Joop: “Het is vooral tactisch anders. Rolstoeltennis is minder gericht op power. Het is meer schaken.”

Dat rolstoeltennisters zich zittend over de baan bewegen wil natuurlijk niet zeggen dat het minder zwaar is. Sharon: Je hebt vrij snel dat je iets overbelast. Toch kun je rolstoeltennis langer op hoog niveau blijven doen. En dat is maar goed ook, want na twaalf jaar rolstoel tennis en vele successen overal ter wereld, is de ambitie er nog geen spat minder om. “Ik ben de laatste tijd alleen maar meer aan het trainen”, zegt Sharon. “Ik ben er nu echt full time mee bezig. Ik merk dat dat werk. Als je succesvol bent, smaakt dat naar meer.” Joop merkt dat het doorzettingsvermogen en de inzet bij rolstoeltennisters vaak groter is dan bij valide tennissers. “Rolstoeltennissers zeuren niet.”

Wie de top wil bereiken en daar ook wil blijven, moet ervoor knokken. Dat geldt natuurlijk des te sterker als je in een rolstoel zit. De sport maakt de laatste tijd bovendien een flinke ontwikkeling door en professionaliseert in hoog tempo. Er is steeds meer publiciteit voor, onder meer omdat de rolstoeltennis-toernooien steeds vaker worden gekoppeld aan de reguliere toernooien, zoals de Grand Slams. Daardoor wordt de sport ook voor publiek en sponsors steeds aantrekkelijker. Er zijn veel goede rolstoeltennisters, de concurrentie is groot. Sharon is er dan ook vrijwel full time mee bezig. Zit ze niet op de baan in Wessem, dan is ze wel te vinden bij de fysiotherapeut of de masseur. En dan zijn er natuurlijk ook de activiteiten voor de sponsors, zoals openingen en demonstraties. En dan hebben we het nog niet eens over de toernooien in binnen- en buitenland. Het lijstje van recente toernooien is indrukwekkend: Livorno, US Open Flushing Meadows, Jesolo (Italië), Tsjech Open, Japan, Key Biscayne (Miami)… Het is slechts een greep uit het duizelingwekkende reisschema. Zo’n zeven maanden per jaar is Sharon van huis. Straks met de Australian Open, begin 2007, zelfs drie weken achtereen. Het volgende grote toernooi zijn de wereldkampioenschappen in november in Amsterdam. Ja, de sociale contacten leiden er wel eens onder, dat spreekt voor zich, vindt Sharon. Maar ze zou het voor geen goud willen missen. In 2000 kwam het goud, olympisch goud welteverstaan, overigens erg dichtbij. In de finale verloor ze van Esther Vergeer, de huidige nummer één op de wereldranglijst. En dat was niet de eerste noch de laatste keer, dat die rivale haar net aftroefde. Maar Sharon Walraven zit nog niet aan de top van haar kunnen, “Een overwinning op de nummer één ligt zeker binnen bereik!”

Rolstoeltennissers die zich geïnspireerd voelen door het succesverhaal van Sharon Walraven kunnen vlak voor kerst hun geluk beproeven bij het rolstoeltennis-kersttoernooi van het Tenniscenter Wessem. Het toernooi vindt plaats op zaterdag 23 december van 10 tot 16 uur en op zondag 24 december van 10 tot 15 uur. Aansluitend worden de prijzen uitgereikt. Er wordt zowel singel als dubbel gespeeld in een poulesysteem onder leiding van Wil de Wild met medewerking van onder andere Sharon Walraven en Joop Broens. Er is geen ranking, het gaat om de gezelligheid. Het inschrijfgeld bedraagt 7,5 euro per dag of 12,5 euro voor beide dagen. Voor meer informatie en inschrijving, neem contact op met Tenniscenter Wessem via tel. 0475 562362 of 0653175884, e-mail: info@rc-wessem.nl en op www.rc-wessem.nl.