Sharon Walraven

Hoi allemaal,

Het blijft heel bijzonder om op Wimbledon te spelen en als je dan ook nog als winnaar de trofee, met je naam erin gegraveerd, in ontvangst mag nemen is dat gevoel bijna niet te omschrijven

Als jong meisje was ik al enorm gefascineerd door Wimbledon en was ik in t finaleweekend niet weg te krijgen voor de tv. Nu mocht ik in een uitzinnig uitverkocht centre court de wedstrijd van Djoko tegen Nadal live aanschouwen . Een betere plaats dan vlak naast de baan had ik niet kunnen krijgen en ik voelde mij dan ook een bevoorrecht mens om dit allemaal mee te maken

Maar even terug naar onze eigen wedstrijd eerder die dag. Esther en ik startten goed in de eerste set en konden die beslissen met 6-4. In de tweede set maakten onze tegenstanders steeds meer druk en maakten wij iets teveel fouten waardoor we de tweede set moesten afstaan met 6-3

In de derde set stoomden onze tegenstanders vervolgens door naar een 5-2, 30-0 voorsprong. Maar natuurlijk is een wedstrijd pas beslist tot t laatste punt gespeeld is en met dat in ons achterhoofd knokten wij door voor ieder punt.

Wat een ontlading toen we de wedstrijd en dus ook de Wimbledon titel op onze naam schreven met 7-5 in de derde set.

Daarna meteen naar de persruimte en snel door een jurk uitzoeken voor t champions dinner die avond waar Djokovic en Kvitova natuurlijk ook bij aanwezig waren.

Nu weer even thuis na al deze belevenissen en dan maandag weer richting Zwitzerland voor t volgende toernooi.