Hoi allemaal,
Na een hectische drukke week thuis was t weer tijd om mijn spullen te pakken om naar Amerika te vertrekken met Atlanta als eindbestemming. T was lang geleden dat ik helemaal alleen zou vertrekken, maar ik had er zin in.
Maar na aankomst op t vliegveld verging me die zin eigenlijk al gauw. Atlanta is een van de meest drukke en hectische vliegvelden ter wereld en zo druk als deze keer heb ik t nog weinig meegemaakt. Iedereen had t dan ook zo druk met zichzelf dat er werkelijk niemand een hand uitstak om te helpen met mijn bagage. Dat was absoluut niet bevorderlijk voor mijn schouder die toch al zo pijnlijk waren.
Maar enfin, nadat ik al mijn bagage had gevonden moest ik er eerst mee door de douane om t vervolgens weer allemaal af te geven zodat t naar de definitieve bagage band getransporteerd kon worden. Om bij die bagageband te komen moest ik eerst weer door de pascontrole waar t enorm lang duurde en vervolgens weer door de security waar ik al mijn tassen eerst kon leeghalen en waar men niet geleerd had om normaal tegen mensen te praten. Alleen schreeuwen ging hen goed af….en vooral zelf heel rustig blijven anders verzinnen ze wel weer iets anders om t langer te laten duren.
Nadat ik dit alles had doorstaan moest ik met de trein naar t gebied waar ik definitief mijn baggage kon ophalen. Ook daar was t weer een enorme drukte en toen ik mijn tassen eenmaal gevonden had moest ik nog op zoek naar mijn tennisrolstoel en wielzak. Nadat ik de tennisrolstoel helemaal aan de andere kant van de terminal had getraceerd bleef mijn wielzak nog 2 uur spoorloos. Ondertussen was ik al ruim 24 uur onderweg en begon de vermoeidheid in alle hevigheid toe te slaan.
Toen ik ook nog hoorde dat ik eerst een uur met de trein moest tot waar de busjes stonden om ons naar t hotel te brengen dacht ik echt even, “wanneer gaat de eerste vlucht terug”.
Maar de grootste onaangename verrassing moest nog komen. Toen ik buitenkwam was t zo ongelofelijk heet dat ik me niet kon voorstellen hoe je in dit weer zou moeten tennissen ,en dat was toch echt de reden dat ik hier naar toe gekomen was.
Er werd mij verteld dat t altijd heel warm is rond deze tijd van t jaar, maar dit jaar heel extreem met gisteren een echte uitschieter naar 40 graden met een enorm hoge luchtvochtigheid. Gelukkig wordt t morgen een paar graden lager zei onze chauffeur heel optimistisch.
Vandaag zie ik, na een redelijke nachtrust gelukkig alles al een stuk positiever. We zitten echt in een heel leuk hotel waar de toernooileiding en t hotelpersoneel er alles aan doet om t ons naar de zin te maken.
Op de privé tennisclub waar wij te gast zijn ontbreekt t ons aan geen enkele luxe. Een mega groot zwembad en een clubhuis dat meer op een kasteel lijkt dan op iets wat je bij een tennisbaan zou verwachten en super goed eten, bijna teveel om op te noemen.
Alleen t weer, dat blijft een groot probleem. Na 20 minuten op de trainingsbaan vandaag ben ik ermee gestopt omdat ik bijna t kookpunt had bereikt. Vlug weer naar binnen naar de koele (lees: veel te koude) airconditioning. Dat ik nu al verkouden ben zal jullie dan ook niet echt verbazen.
Hoe dat morgen zal gaan met twee wedstrijden voor de boeg daar ga ik nog maar even niet over nadenken. Ik blijf hopen op een koudefront!!!
Sharon