Hoi allemaal,
Mijn eerste toernooiwinst van dit jaar is binnen. Drie keer is scheepsrecht
natuurlijk en dat heb ik vandaag wel bewezen. Na de finale in Korea en Japan
kon ik vandaag in Sardinië t toernooi op mijn naam schrijven.
Met zon, zee en strand is t hier superheerlijk maar toch heb ik een lastige
week achter de rug.
Sinds ik uit Japan ben teruggekomen en in Sardinië ben gearriveerd heb ik
extreem veel last gehad van een jetlag die tot op heden nog steeds voortduurt.
Urenlang per nacht heb ik naar t plafond liggen staren en dan duren de nachten
toch wel heel erg lang en kom je uiteindelijk natuurlijk tot een fors slaaptekort.
Omdat ik overdag natuurlijk moest presteren in de redelijke hitte vroeg ik
mijzelf toch wel eens af hoe lang ik t vol kon houden.
Gelukkig tot t eind aan toe dus maar ik heb wel t gevoel dat t nu ook niet
meer heel veel langer moet gaan duren. Straks stap ik in t vliegtuig naar
huis en dan hoop ik vannacht rond een uur of twee thuis aan te komen, mits
er niets tegenzit natuurlijk.
Zondag heel even thuis bijkomen en dan maandag weer richting Parijs waar
ik op Roland Garros acte de presence mag geven.
Ja, een saai leven kun je dit allerminst noemen,
Groet Sharon
Hoi allemaal,
Helaas heb ik vandaag beide finales verloren en toch ga ik absoluut met een
heel goed gevoel terug naar huis. Naar huis dwz 1 nachtje om meteen dinsdag
weer in t volgende vliegtuig te stappen richting Sardinie waar woensdag
t volgende toernooi van start gaat.
Gravelier heeft de winst vandaag absoluut niet kado gekregen. Ik was zelfs
heel tevreden over mijn tennis en t was heel spannend alleen liet mijn service
t op de cruciale momenten afweten en serveerde ik iets te veel dubbele fouten,
die je je tegen een tegenstander van dit formaat echt niet kunt permitteren.
Maar desalniettemin kan ik met twee single finales en een dubbelfinale heel
tevreden terugkijken op mijn come back na mijn elleboogoperatie.
Even leek t er nog op dat we problemen zouden krijgen om terug naar huis
te komen omdat er sprake van was dat men t vliegveld van Osaka waar we vanuit
Fukuoka eerst naar toe vliegen zouden sluiten ivm de griep.
De laatste berichten nu zijn dat we alleen verplicht zijn om daar mondkapjes
te dragen.
Ik voel me verder erg fit dus een temperatuursverhoging zullen ze waarschijnlijk
ook niet kunnen constateren want ook dan kan t wel eens een paar dagen vertragin
oplopen voor ik weer thuis ben.
Maar voorlopig ga ik er maar vanuit dat ik dinsdag gewoon in t vliegtuig
zit richting t volgende toernooi,
Tot volgende week,
Sharon
Hoi allemaal,
We zijn alweer een heel aantal dagen in Japan en vandaag was wel een erge
lange dag op de tennisbaan. Eigenlijk hebben we hier tot nu toe super heerlijk
weer gehad met zo n 25 graden. In Fukuoka kan t nl ook verschrikkelijk hard
regenen en dat heeft Ellen vandaag voor t eerst kunnen ervaren. Vanaf een
uur of 2 is t vandaag begonnen met gieten..nou ja..t had eigenlijk meer weg
van een wolkbreuk, maar wel eentje die urenlang duurde. Een paar seconden
buiten en ik was al echt door en door nat.
Mijn tweede ronde single heb ik vanochtend nog in een aangenaam temperatuurtje
kunnen spelen. Tegen de Japanse Shigesada kende ik met 6-1 6-2 weinig problemen.
Mijn dubbel stond rond 3 uur gepland maar toen kwam de regen inmiddels al
met bakken uit de lucht.
Gelukkig hebben ze hier ook 4 tennisbanen met een dak erboven, maar die zijn
rondom wel open dus t was een hels kabaal met al die regen en op een gegeven
moment werden de banen zelfs een beetje gladder door t grondwater wat omhoog
kwam. Maar Rond half 6 kon onze dubbel eindelijk de baan op.
Het was nog best wel lastig spelen omdat je echt niets maar dan ook niets
kon horen behalve t enorme lawaai van de regen. T geluid van de ballen, de
scheidsrechter of lijnrechter die een call maakte of zelfs mijn dubbelpartner
die iets probeerde te zeggen. Niets kwam boven al t lawaai uit.
Gelukkig konden we de wedstrijd beslissen met 6-1 6-3.
Morgen word t dus weer een drukke dag, want behalve de kwartfinale single
speel ik dus ook de halve finale dubbel.
Ik hoop dat we dan eerder klaar zijn dan vandaag want morgenavond staat er
een leuk uitje op t programma naar Kanada town,
Dit is t jaarlijkse evenement voor deze inwoners waar zij erg naar uitkijken….
En wij eigenlijk ook…
groet Sharon
Hoi allemaal
Vandaag was de Koreaanse Park in de finale de betere speelster. zij speelde
tactisch erg slim waardoor ik constant onder druk stond. Ik was best zenuwachtig
en vooral mijn service leverde erg veel problemen op.
Ik kreeg deze niet echt onder controle tijdens de wedstrijd.
Dit kan absoluut een gevolg zijn van te weinig toernooiritme maar dat maakte
de teleurstelling er niet minder op. Echt Balen dus!!!!
Later op de dag werden wij gevraagd om mee te gaan naar een tempel in de
bergen om bij de monniken te gaan eten.
Hier hadden Ellen en ik wel oren naar. Het hele etensritueel dat zo’n twee
uur in beslag nam was enorm indrukwekkend. Gelukkig hadden wij een vertaler
bij ons die kon vertellen wat er allemaal gezegd werd.
Zij eten net voldoende om in leven te blijven en beleven t voedsel wat ze
innemen heel intens.
Wij kregen een aantal bakjes voorgezet en volgde t ritueel van de oppermonnik.
Er waren echt wel dingen bij die er niet heel smakelijk uitzagen, en dat
is nog zachtjes uitgedrukt, maar daar maakte ik me nog geen zorgen over.
Pas toen we verder in t ritueel kwamen bleek dat alle bakjes aan t einde
leeg moesten zijn. Toen begon ik t toch een beetje warm te krijgen. Zelfs
t afval van t eten werd nog opgegeten. Zij gaan ervan uit dat alles wat van
t eten overblijft ook goed is voor een mens. De geest is enorm belangrijk.
Als je maar denkt dat t lekker is dan is t geen probleem om t op te eten.
Enkele dingen kon ik ongemerkt nog doorschuiven richting Ellen die ik super
dankbaar was dat zij dit voor mij wilde oplossen, maar aan een paar dingen
moest ik toch echt zelf geloven. Al kokhalzend heb ik dingen naar binnen
gewurmd en bij t allerlaatste bakje een leugentje om bestwil want anders
was waarschijnlijk mijn hele maaginhoud teruggekomen.
Een allergie was de enige reden die gepikt werd om de inhoud van dit bakje
niet te hoeven opeten.
Desalniettemin een ongelofelijke ervaring die we beide absoluut niet hadden
willen missen.
Morgen gaan we alweer alles inpakken om naar t volgende toernooi te vertrekken.
Eerst met de auto naar Busan vanwaar we naar Fukuoka in Japan zullen vliegen.
Tot volgende week,
Groet Sharon
Hoi allemaal,
Vandaag was mijn grootste tegenstander t weer. 34 graden in de schaduw gemeten
maakte t centre court zo heet als een oven. Ik wist dus dat ik de ralleys
erg kort moest houden wilde ik enige kans hebben op de overwinning. Gelukkig
kon ik de ballen redelijk direct wegspelen en was ik met 6-1 6-2 dan ook
heel tevreden.
Morgen in de finale is mijn tegenstandster de Koreaanse Park. Hier zal ik
absoluut dezelfde tactiek moeten gaan toepassen omdat zij t in de hitte waarschijnlijk
langer volhoudt dan ik.
Tot morgen,
groet Sharon
Hoi allemaal,
Mijn toernooiseizoen is weer van start gegaan. Wel veel later dan andere
jaren want dan ben ik al in januari bij de Australian open van de partij,
maar dat had natuurlijk alles te maken met mijn elleboogoperatie in december.
De eerste maanden waren heerlijk thuis met zoveel vrije tijd, maar na een
poosje werd me ook wel heel duidelijk dat ik mijn leven op de tennisbaan
erg mistte en dat stoppen voor mij absoluut nog niet aan de orde is.
Zelfs t vele reizen waar ik afgelopen jaar even genoeg van had daar keek
ik weer naar uit.
Nou, ik kon mijn hart dan ook echt ophalen want mijn eerste reis dit jaar
was richting Korea en Japan.
Eerst een rechtstreekse vlucht van Amsterdam naar Seoul en van daaruit met
de trein richting Daegu waar t eerste toernooi zou plaatsvinden. In drie
uur waren we met de hoge snelheidstrein (350 km/u) op de plaats van bestemming.
T was echt wel een hele belevenis en je ziet natuurlijk ook veel meer van
de omgeving dan met t vliegtuig.
Iets wat in Korea altijd een echte uitdaging was is t slapen. Men heeft
hier voornamelijk rock bedden (juist ja…zo hard als een steen). Dit leverde
de afgelopen jaren echt wel problemen voor ons op. Gelukkig had de toernooiorganisatie
voor dit jaar een andere oplossing en konden we onze intrek nemen in een
nieuw zeer luxe hotel met zachte bedden en heerlijk eten.
Het toernooi is inmiddels in volle gang en ik heb zojuist de kwartfinale
gewonnen van de Koreaanse Cho. Ik moest wel even wennen aan de warmte hier
maar met 28 graden vandaag is t nog net te doen op de baan,
Morgen komen daar weer een paar graden bij maar misschien dat t op den duur
wel weer went,
groet Sharon
