Nadat ik vier keer eerder de prijs voor beste sporter met een
beperking mocht ontvangen in Limburg ben ik voor vanavond wederom
genomineerd.
Er is echter een groot verschil met voorgaande jaren. Dit keer is de
categorie voor sporter met een beperking komen te vervallen en ben ik
dus genomineerd voor sportvrouw van Limburg. Er is dus geen onderscheid
meer tussen valide en minder valide sporters en zo zou t volgens mij
ook moeten zijn. Ik heb vanavond geduchte concurrentie van de twee
andere genomineerde dames,
Maartje Paumen - Hockey, Maud Golsteyn - Duathlon,, maar stiekem hoop
ik natuurlijk toch een beetje dat ik t ga worden.
Duimen dus allemaal…….
-Hoi allemaal,
Ongelofelijk zo veel sneeuw!!! Leuk en gezellig om te zien maar ik
heb er de eerste vijf jaar weer genoeg van. Er is echt geen doorkomen aan
en zeker niet met de rolstoel. Ellen en ik hebben vanochtend een
poging gedaan en na een paar meter voortploeteren door de sneeuw zijn we maar weer teruggekeerd. En dat was pas vanochtend. Nu is t avond en er is nog geen moment geweest dat t even stopte met sneeuwen.
Sharon walraven in de sneeuwDe weerberichten laten zien dat t voorlopig ook nog niet zal ophouden
dus hoe wij morgen op t vliegveld gaan komen en of er wel een vlucht
vertrekt richting huis dat zal de grote vraag zijn.
We gaan af en toe even naar beneden om te kijken en dan spelen zich
er wel leuke taferelen af. Mensen die op de skies voorbijkomen door de
straten en anderen die met geen mogelijkheid meer hun geparkeerde
auto kunnen verplaatsen door de enorme sneeuwmassa. Ellen gaat af en toe met veel pijn en moeite naar de supermarkt aan de overkant van de straat om ons te bevoorraden en zo komen wij onze dag wel door,
groet Sharon
Hoi allemaal,
Vandaag een enorme ontgoocheling in de finale. Nadat Flo en ik ieder
een set pakten, had ik in de derde set eigenlijk alle touwtjes in
handen en heb ik ontelbare kansen gehad om de wedstrijd en dus t
toernooi op mijn naam te schrijven.
Helaas kwam t uiteindelijk tot een tie break waar ik niets meer in te
brengen had. Bij aankomst in t hotel ben ik eerst wat afkoeling gaan
zoeken
om de teleurstelling een beetje te verwerken….En bij -19!!!! is dat
zeker gelukt.
Alles was ingepakt op mijn ogen na en zelfs toen voelde ik de kou nog
op mijn lijf. Ellen heeft de hele week gehoopt op veel sneeuw. Nou,..
ze wordt nu op haar wenken bediend, want heel veeeeeel sneeuw zal ze
krijgen.
We zijn nu in afwachting van een mega sneeuwstorm die ons een halve
meter!!!! sneeuw gaat brengen. Alles is hier vandaag in uiterste
paraatheid gebracht en mensen hebben hun vluchten moeten verzetten
omdat er morgen naar alle waarschijnlijkheid geen vlucht kan
vertrekken. Of wij dinsdag naar huis kunnen zal ook afwachten zijn op
de ontwikkelingen morgen. Wij volgen t weerbericht op de voet maar
dat
is niet zo moeilijk want welk kanaal je ook inschakelt overal wordt
er
aandacht aan de storm besteed.
Wij hadden morgen een gezellig dagje uit in gedachten. Waarschijnlijk
zullen wij ons op de hotelkamer moeten vermaken omdat de kans groot
is
dat we niet eens door de berg sneeuw heen kunnen komen.
Word vervolgd……………
Sharon
Hoi allemaal,
In de halve finale tegen Mie Yaosa kon ik met goed spel uitlopen naar
4-0 in de eerste set. Uiteindelijk moest ik in de tie break nog alle
zeilen bijzetten om de eerste set naar me toe te trekken. In de
tweede set kon ik wederom met degelijk spel uitlopen naar 4-0 en toen dacht
ik even aan die “ezel”. Weet niet of t er veel mee te maken had maar ik kon de tweede set wel doorduwen…6-0.
Niet echt ontevreden dus. Morgen in de finale zal mijn tegenstandster
Florence Gravellier zijn, de Francaise die op t moment in Montreal
woont en dus een thuiswedstrijd heeft.
Sharon walraven in Montreal
Ellen is nog even een luchtje scheppen…. van - 17 welteverstaan.
Dat laat ik vandaag maar even aan mij voorbijgaan en ga een zo heet
mogelijk bad nemen.
tot morgen,
Sharon
Hoi allemaal,
Nou mijn tas met winterkleren heb ik echt niet voor niets ingepakt.
Geregeld moet ik hier alles over elkaar aantrekken om de kou te
trotseren. Toen we hier aankwamen was t wit van de sneeuw en
ondertussen weet ik ook al hoe - 18 aanvoelt…juist ja…heeeeeel
erg
koud!
Maar aan sfeer ontbreekt t in deze stad echt niet. Duizende lichtjes
en mega grote kerstbomen versieren de stad. Tel daarbij de
vriendelijkheid van de mensen en de sneeuw die maar naar beneden
blijft
komen dan hebben wij t kerstgevoel voor dit jaar al te pakken.
De chauffeur die ons vandaag wat bezienswaardigheden in t oude
gedeelte van Montreal heeft laten zien wist ons te vertellen dat t
hier
ongeveer twee weken per jaar - 35 graden is. Dan kun je wel niet
buitenkomen dus zijn wij nu blij dat t maar -18 is!!!
Met mijn tennis gaat t ook naar behoren. Na een aantal rondjes ben ik
in de halve finale beland waar ik t morgen mag opnemen tegen de
Japanse
Yaosa.
De organisatie van t toernooi laat wel wat te wensen over maar t
tenniscomplex dat tevens t nationale trainingscentrum van Canada is
oogt heel professioneel.
Kortom we krijgen onze dagen hier goed om. Wel vallen nog voor 9 uur
’s avonds onze ogen dicht en gaat iedere ochtend om 6 uur de wekker
vanwege de vroege start van t toernooi.
groet Sharon
