Sharon Walraven

Hoi allemaal,
Inmiddels ben ik gearriveerd op Roland Garros waar zojuist de loting heeft plaatsgevonden. De loting was mij wederom niet zo goed gezind want alle sterke zitten aan mijn kant. Maar de harde gravel hier is echt wel mijn ondergrond dus ben er wel klaar voor.

Morgen mag ik starten tegen de Koreaanse Hong. Mijn rit naar huis vanuit Deagu was wel redelijk vermoeiend maar meer nog erg stressvol. Toen ik na een uurtje vliegen in Seoul aankwam konden ze mijn twee rolstoelen nergens meer vinden, zo ook van Simone die vlak erna een doorvlucht naar Parijs had. Na drie uur was nog geen spoor van de stoelen te bekennen. Uiteindelijk na vijf uur was ik zo opgelucht dat men ze uiteindelijk gevonden hadden maar inmiddels was de vlucht zonder Simone vertrokken naar Parijs. Ik moest daar nog 18 uur wachten op de doorvlucht naar Dubai maar dat wist ik van tevoren.

Eenmaal in Dusseldorf aangekomen dacht ik nog “als mijn tennisrolstoel er maar bij is” want die had ik natuurlijk echt nodig een dag later. We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk zagen we hem komen. Normaal wordt die altijd bij speciale baggage afgeleverd omdat die niet door t luik past waar alle koffers doorkomen. Maar tot mijn schrik zag ik hem door het luik komen en voor dat ik ook maar iets kon doen brak hij in tweeen. Oh wat was ik kwaad…. Was maar goed voor die persoon die dat op zijn geweten had dat die niet in mijn gezichtsveld kwam. Denk niet dat hij enig idee had met welk probleem hij mij opzadelde. Hij was ook nog scheef en het zag er echt niet goed uit. Uiteindelijk heeft Kersten revalidatie mij uit de brand geholpen en hem snel en vakkundig kunnen maken. Heb zojuist getraind en voelt ook weer goed!! Tot morgen na de wedstrijd…. gr Sharon