Hoi allemaal,
Na een korte periode thuis van een week waarin we heel wat trainingsuren hebben afgewerkt zijn trainer Joop en ik nu in Czechie. Mijn tennis verliep zeer naar tevredenheid en zeker toen ik de kwartfinale won met 6-0 6-0 tegen Aniek van Koot had ik zeer veel vertrouwen in mijn partij in de halve finale tegen de Japanse Yaosa. Toen bleek maar weer eens dat tennis toch een vreemd spelletje kan zijn.
“s morgens tijdens t inspelen leek er nog geen vuiltje aan de lucht en voelde mijn slagen echt goed en had ik erg veel zin in de wedstrijd tegen Yaosa. Dat vertaalde zich in de eerste set met 6-1 voor mij. Daarna begon ik de ballen veel te neutraal te spelen waardoor ik de Japanse in de wedstrijd liet terugkomen. Zij won de tweede set dan ook met 6-2. In de derde set heb ik alleen maar tegen mezelf gevochten en was ik t spoor helemaal bijster. Joop probeerde vanaf de kant nog te coachen maar zelfs dat kon ik niet oppikken en ten uitvoer brengen..
De derde set ging ik er dan ook vanaf met 6-1. Zelden is een verlies zo hard aangekomen zeker ook omdat ik dit van tevoren echt niet had zien aankomen en t ook zo onnodig voelde. Ik sta nu wel nog steeds tweede op de wereldranking maar dat is slechts een schrale troost..
Ik speelde hier geen dubbel om mij zo volledig op de single te kunnen concentreren maar nu ik er al redelijk vroeg in de week uitlag hadden we nog wel tijd om veel te trainen om zo t vertrouwen weer terug te krijgen voor de volgende week als de French open begint in Parijs.
Onze vlucht is maandag pas in de middag maar omdat Wenen toch ruim drie uur rijden is vanaf hier en men een grote bus heeft gehuurd waar bijna alle spelers in moeten, wordt er van ons verwacht dat we twee uur ’s nachts klaarstaan voor vertrek. Strakke tijd!!……dat vonden wij ook. Onze auto staat op t vliegveld in Dusseldorf en van daar uit rijden we dan naar Parijs waar we maandag avond hopen aan te komen. Denk dat we die avond vroeg zullen slapen!!
Gr en tot volgende week
Sharon.
.
Hoi allemaal,
Het is al even geleden dat jullie iets van mij hebben gehoord vanuit Roland Garros maar dat komt omdat de dagen hier zo ongelofelijk volgepland staan en ik mijn computer thuis vergeten was… (inderdaad niet heel slim!!). Inmiddels kan ik jullie melden dat het een ongelofelijke belevenis is om hier te spelen met volle tribunes en erg enthousiast publiek en behoorlijk wat media aandacht.
Het mindere bericht is dat ik helaas in single en in dubbel beide keren nipt in de halve finale heb verloren… Over mijn halve finale tegen de Franse Gravellier was ik wel redelijk tevreden maar zij speelde die dag gewoon net tactisch iets beter.
Vanavond laat vertrekken we weer richting huis en dan ben ik toch ook wel weer blij om eens even een weekje thuis te kunnen zijn. Wel veel trainen die week omdat de volgende toernooien in Tjechie en Frankrijk wel erg belangrijke zijn…
Nou tot over een tijdje..
gr Sharon
Hoi allemaal,
Inmiddels ben ik gearriveerd op Roland Garros waar zojuist de loting heeft plaatsgevonden. De loting was mij wederom niet zo goed gezind want alle sterke zitten aan mijn kant. Maar de harde gravel hier is echt wel mijn ondergrond dus ben er wel klaar voor.
Morgen mag ik starten tegen de Koreaanse Hong. Mijn rit naar huis vanuit Deagu was wel redelijk vermoeiend maar meer nog erg stressvol. Toen ik na een uurtje vliegen in Seoul aankwam konden ze mijn twee rolstoelen nergens meer vinden, zo ook van Simone die vlak erna een doorvlucht naar Parijs had. Na drie uur was nog geen spoor van de stoelen te bekennen. Uiteindelijk na vijf uur was ik zo opgelucht dat men ze uiteindelijk gevonden hadden maar inmiddels was de vlucht zonder Simone vertrokken naar Parijs. Ik moest daar nog 18 uur wachten op de doorvlucht naar Dubai maar dat wist ik van tevoren.
Eenmaal in Dusseldorf aangekomen dacht ik nog “als mijn tennisrolstoel er maar bij is” want die had ik natuurlijk echt nodig een dag later. We hebben er lang op moeten wachten maar eindelijk zagen we hem komen. Normaal wordt die altijd bij speciale baggage afgeleverd omdat die niet door t luik past waar alle koffers doorkomen. Maar tot mijn schrik zag ik hem door het luik komen en voor dat ik ook maar iets kon doen brak hij in tweeen. Oh wat was ik kwaad…. Was maar goed voor die persoon die dat op zijn geweten had dat die niet in mijn gezichtsveld kwam. Denk niet dat hij enig idee had met welk probleem hij mij opzadelde. Hij was ook nog scheef en het zag er echt niet goed uit. Uiteindelijk heeft Kersten revalidatie mij uit de brand geholpen en hem snel en vakkundig kunnen maken. Heb zojuist getraind en voelt ook weer goed!! Tot morgen na de wedstrijd…. gr Sharon
