mei 30 2007
Daegu open
Hoi allemaal,
Ik heb zojuist de kwartfinale tegen de Koreaanse Park gewonnen met 6-1 en 6-4. Morgen mag ik aantreden in de halve finale tegen de Thaise Khantasit die absoluut een heel geduchte tegenstandster is waarbij ik alle zeilen zal moeten bijzetten. De dubbel speel ik hier wederom met de Koreaanse Hong en die staat ook voor morgen gepland tegen de Japanse Okabe en Ishimoto.
Verder hebben we het hier in Deagu best naar onze zin. Het enige echte probleem waar we hier tegenaan lopen zijn de bedden. Ze hebben in het hotel alleen maar rock bedden. Drie keer raden wat dat betekent….juist ja..zo hard als een steen dus en voor ons echt niet te doen. We hadden dan ook ons hele bed al volgelegd met kussens maar zelfs dan leek je rug ’s morgens gebroken en van een echte nachtrust was ook geen sprake.
We begonnen ons dan ook af te vragen hoe we dat gingen volhouden tot het einde van de week maar uiteindelijk hebben ze gisteren dan toch een heuse matras voor ons weten te regelen, weliswaar erg dun maar beter dan niets en nu zullen we het nog wel een paar nachten kunnen volhouden denk ik.
Vanavond zijn Simone en ik uitgenodigd door de Koreanen om met hen te gaan eten. Shabu Shabu stond op het menu. Gelukkig hadden we nog een helder moment om te vragen wat dat inhield. Toen we er achter kwamen dat het een Koreaanse specialiteit, nl. ingewanden betrof hebben we vriendelijk doch resoluut bedankt en hen proberen uit te leggen dat wij in Nederland hart, hersens en pens aan de hond voeren. Dus nu zijn de plannen gewijzigd en zal het een andere specialiteit worden..maar we zijn gewaarschuwd!!
In Deagu leek toch alles een stuk schoner maar dat was ook niet zo moeilijk als je vanuit Seoul kwam. We waren in eerste instantie dan ook erg blij met onze kamer totdat we de enorm harde bedden voelden en we ’s avonds twee ongenode gasten hadden nl kakkerlakken. Nadat onze kamer was ontsmet voelden we ons toch een stuk prettiger… ja het is en blijft een avontuur hier, maar gelukkig lachen we ook heel wat af in die “vreemde” cultuur. gr Sharon
