Sharon Walraven

Hoi allemaal,
Inmiddels zijn we in Japan aangekomen en kan ik melden dat onze reis redelijk stressloos verlopen is. Dat wil zeggen als je de stress van te voren er niet bijtelt. Het was de eerste keer voor mij dat ik via de Emirates zou vliegen. Na de eerste vermelding aan het reisbureau dat ik in een rolstoel zat begon het gedonder vanaf de kant van de Emirates. Vragen als, of ik echt niet kon lopen en ook niet een heel klein stukje of met hulp van iemand anders, was ik inmiddels al gewend maar de vragenlijsten die ik daarna moest invullen sloegen toch echt alles. Ze wilden echt alles van me weten en vervolgens moest mijn huisarts nog een hele lijst invullen waarvan ik jullie een paar vragen echt niet kan onthouden zoals “Is de persoon agressief en valt de persoon de medepassagiers aan?”. Ja dat zijn natuurlijk wel de allereerste vragen die bij je opkomen als je denkt aan iemand die van een rolstoel gebruik maakt. Als het verhaal hiermee afgelopen zou zijn dan was het nog meegevallen, maar daarna begon het gedonder pas echt. Tot op het laatste moment was het nog onzeker of de Emirates mij wel mee zou nemen. Ik was er dan ook zeker niet gerust op.

Nu achteraf moet ik zeggen dat het mijn meest relaxte vlucht tot nu toe is geweest dus ik weet niet waar ze zich allemaal druk om hebben gemaakt. Onze eerste tussenstop was in Dubai waar wij rond middernacht landden. Ik kan het vliegveld het beste beschrijven als 1 grote shopping mall waar het krioelde van de mensen die echt dachten dat alles voor niets was. Toen wij even naar buiten moesten voor we onze weg konden vervolgen richting Osaka dacht je echt dat er iemand met een hete fohn op je gezicht stond te blazen. Half drie ’s nachts en 44 graden. Ongelofelijk zo`n hitte.

Eenmaal aangekomen in Osaka moesten we ons meteen weer schikken naar de Japanse gewoontes en eerlijk gezegd is dat ook nog niet zo makkelijk. De laatste vlucht naar Fukuoka was nog maar een uurtje maar misschien wel de allerzwaarste want ondertussen waren we ruim 24 uur onderweg en behoorlijk moe aan het worden. Maar ook die vlucht verliep voorspoedig en zo kwamen we dan toch eindelijk in ons hotel aan. Het is de eerste keer dat we in dit hotel verblijven en ik kan jullie vertellen dat is een avontuur op zich. Niemand praat ook maar 1 woord engels en het voedsel dat je voorgeschoteld krijgt heeft alle kleuren van de regenboog maar wat erger is… heel ondefinieerbaar en soms met oogjes. De luxe van een douche op de kamer is er ook niet. Japans badderen dus in het badhuis. Heb het tot nu toe nog even uit weten te stellen maar zal er vanavond toch echt aan moeten geloven. Gepaste kleding (lees kimono) liggen al klaar op de kamer.

Hoor zojuist dat het schema voor de dames hier 64 is. Ik had wel drukte verwacht ivm start van de kwalificatie voor Peking maar zo druk toch ook weer niet. Zo dit was het weer even voor vandaag…. straks duimen voor een goede loting en tot mails,
Sharon