Hoi allemaal,
Ik heb zojuist de kwartfinale tegen de Koreaanse Park gewonnen met 6-1 en 6-4. Morgen mag ik aantreden in de halve finale tegen de Thaise Khantasit die absoluut een heel geduchte tegenstandster is waarbij ik alle zeilen zal moeten bijzetten. De dubbel speel ik hier wederom met de Koreaanse Hong en die staat ook voor morgen gepland tegen de Japanse Okabe en Ishimoto.
Verder hebben we het hier in Deagu best naar onze zin. Het enige echte probleem waar we hier tegenaan lopen zijn de bedden. Ze hebben in het hotel alleen maar rock bedden. Drie keer raden wat dat betekent….juist ja..zo hard als een steen dus en voor ons echt niet te doen. We hadden dan ook ons hele bed al volgelegd met kussens maar zelfs dan leek je rug ’s morgens gebroken en van een echte nachtrust was ook geen sprake.
We begonnen ons dan ook af te vragen hoe we dat gingen volhouden tot het einde van de week maar uiteindelijk hebben ze gisteren dan toch een heuse matras voor ons weten te regelen, weliswaar erg dun maar beter dan niets en nu zullen we het nog wel een paar nachten kunnen volhouden denk ik.
Vanavond zijn Simone en ik uitgenodigd door de Koreanen om met hen te gaan eten. Shabu Shabu stond op het menu. Gelukkig hadden we nog een helder moment om te vragen wat dat inhield. Toen we er achter kwamen dat het een Koreaanse specialiteit, nl. ingewanden betrof hebben we vriendelijk doch resoluut bedankt en hen proberen uit te leggen dat wij in Nederland hart, hersens en pens aan de hond voeren. Dus nu zijn de plannen gewijzigd en zal het een andere specialiteit worden..maar we zijn gewaarschuwd!!
In Deagu leek toch alles een stuk schoner maar dat was ook niet zo moeilijk als je vanuit Seoul kwam. We waren in eerste instantie dan ook erg blij met onze kamer totdat we de enorm harde bedden voelden en we ’s avonds twee ongenode gasten hadden nl kakkerlakken. Nadat onze kamer was ontsmet voelden we ons toch een stuk prettiger… ja het is en blijft een avontuur hier, maar gelukkig lachen we ook heel wat af in die “vreemde” cultuur. gr Sharon
Hoi allemaal,
Het toernnooi hier in Korea is in volle gang en met mijn tennis gaat het tot nu toe SUPER. Had zeker niet de makkelijkste loting en moest eerst een aantal lastige Koreanen elimineren voordat ik in de halve finale wederom tegen Korie Homan mocht aantreden die in de kwartfinale van de Thaise Khantasit won.
De eerste set won ik met 6-4 maar ik voelde dat het zo lekker liep dat ik steeds meer zelfvertrouwen kreeg en de tweede set kon ik dan ook met 6-1 winnend afsluiten. Echt enorm tevreden was ik over deze wedstrijd. Als ik in de finale tegen Jiske Griffioen dit zelfde niveau kan halen dan ga ik zeker een heel eind komen.
Dit keer trouwens twee finales voor mij want in de dubbel wonnen mijn gelegenheidspartner, de koreaanse Hong, en ik vandaag zeer overtuigend van het duo Bartzcak, Griffioen met 6-3 6-0.
Voor degene die niet echt een beeld hebben van Seoul…. echt alles is hier VIES, met de nadruk op alles. Het hotel, de kamer, de tennisbaan, het sanitair, zelfs de lucht die je inademt is vies, zoveel smog. De nieuwe ballen die je aan het begin van een wedstrijd krijgt zijn eigenlijk na 1 set al bijna niet meer te gebruiken zo ongelofelijk zwart zijn ze dan. We maken hier ook wel erg lange dagen op de tennisbaan en als je dan terugkomt in je hotel wil je echt maar 1 ding…. juist in de douche (die trouwens ook erg vies is). We hebben een ijskast op de kamer die we maar 1 keer van binnen hebben durven bekijken en snel weer dicht hebben gedaan bang dat er iets uit zou komen lopen.
Maar het heeft ook allemaal wel zijn charme omdat de mensen echt zo ongelofelijk gastvrij zijn. Je bent te gast in hun land en daarom doen ze alles wat in hun mogelijkheid ligt om het je naar de zin te maken. Zo, ik ga nu slapen en mij voorbereiden op een heel belangrijke dag morgen met TWEE finales!!
gr Sharon
Hoi allemaal,
We zijn even helemaal van de buitenwereld afgesloten geweest (nog meer dan dat al was). Er heeft een enorm noodweer geraast zodat we geen internet en geen telefoonlijnen meer hadden en alles stond blank. In de voorbode van die gigantische storm heb ik de kwartfinale moeten spelen tegen Maaike Smit. Normaal ben ik niet zo’n fan van extreem veel wind maar vandaag was de wind mijn vriend!!. 6-1 6-3 was ik erg tevreden mee. Maaike had niet heel veel in te brengen vandaag.
Korie Homan heeft de kwartfinale gewonnen van Florence Gravelier (winnaar van vorig jaar) zodat de halve finale nu echt SUPER spannend gaat worden. Morgen zou daarom de wedstrijd tussen Korie en mij wel eens het gevecht om de tweede plaats op de wereldranking kunnen worden. En dat maakt natuurlijk een gigantisch verschil. De nummer 2 van de lijst komt Esther Vergeer altijd pas in de finale tegen. Esther speelt de halve finale overigens tegen de Thaise Khantasit, die hier ook voor een enorme verassing zorgt.
Mijn dubbel met Lucy Shuker ging echt geweldig goed. De chinezen moesten het veld ruimen met 6-0 6-1. Morgen spelen wiij de halve finale tegen Korie Homan en Maaike Smit. Ben dus erg enthousiast over mijn nieuwe dubbelpartner waar ik overigens nog een heel aantal toernooien mee ga spelen dit jaar. Joop wil morgen voor zijn verjaardag maar 1 ding………..juist een finaleplaats voor mij, daarom laat ik het feest vanavond aan mijn neus voorbij gaan (was geen makkelijke beslissing overigens maar op het moment dat ik morgen zijn verjaardagskado kan geven is het het allemaal waard geweest !!!!!!) Duimen dus allemaal……………….. gr Sharon
Hoi allemaal,
Vandaag heb ik mijn twee partijen winnend kunnen afsluiten beiden met 6-0 en 6-1. Vanmorgen tijdens mijn single wedstrijd kwam er wel een enorme storm opzetten, met vlagen echt gigantisch hard. Gelukkig was het vanmiddag tijdens mijn dubbel, die overigens zeer goed ging met mijn nieuwe partner een stuk minder heftig aan het waaien. Morgen mag ik de kwartfinale spelen tegen mijn landgenote Maaike Smit en de dubbeltegenstandsters zijn wederom Chinezen, gr en tot morgen Sharon
Hoi allemaal,
Inmiddels zijn we in Japan aangekomen en kan ik melden dat onze reis redelijk stressloos verlopen is. Dat wil zeggen als je de stress van te voren er niet bijtelt. Het was de eerste keer voor mij dat ik via de Emirates zou vliegen. Na de eerste vermelding aan het reisbureau dat ik in een rolstoel zat begon het gedonder vanaf de kant van de Emirates. Vragen als, of ik echt niet kon lopen en ook niet een heel klein stukje of met hulp van iemand anders, was ik inmiddels al gewend maar de vragenlijsten die ik daarna moest invullen sloegen toch echt alles. Ze wilden echt alles van me weten en vervolgens moest mijn huisarts nog een hele lijst invullen waarvan ik jullie een paar vragen echt niet kan onthouden zoals “Is de persoon agressief en valt de persoon de medepassagiers aan?”. Ja dat zijn natuurlijk wel de allereerste vragen die bij je opkomen als je denkt aan iemand die van een rolstoel gebruik maakt. Als het verhaal hiermee afgelopen zou zijn dan was het nog meegevallen, maar daarna begon het gedonder pas echt. Tot op het laatste moment was het nog onzeker of de Emirates mij wel mee zou nemen. Ik was er dan ook zeker niet gerust op.
Nu achteraf moet ik zeggen dat het mijn meest relaxte vlucht tot nu toe is geweest dus ik weet niet waar ze zich allemaal druk om hebben gemaakt. Onze eerste tussenstop was in Dubai waar wij rond middernacht landden. Ik kan het vliegveld het beste beschrijven als 1 grote shopping mall waar het krioelde van de mensen die echt dachten dat alles voor niets was. Toen wij even naar buiten moesten voor we onze weg konden vervolgen richting Osaka dacht je echt dat er iemand met een hete fohn op je gezicht stond te blazen. Half drie ’s nachts en 44 graden. Ongelofelijk zo`n hitte.
Eenmaal aangekomen in Osaka moesten we ons meteen weer schikken naar de Japanse gewoontes en eerlijk gezegd is dat ook nog niet zo makkelijk. De laatste vlucht naar Fukuoka was nog maar een uurtje maar misschien wel de allerzwaarste want ondertussen waren we ruim 24 uur onderweg en behoorlijk moe aan het worden. Maar ook die vlucht verliep voorspoedig en zo kwamen we dan toch eindelijk in ons hotel aan. Het is de eerste keer dat we in dit hotel verblijven en ik kan jullie vertellen dat is een avontuur op zich. Niemand praat ook maar 1 woord engels en het voedsel dat je voorgeschoteld krijgt heeft alle kleuren van de regenboog maar wat erger is… heel ondefinieerbaar en soms met oogjes. De luxe van een douche op de kamer is er ook niet. Japans badderen dus in het badhuis. Heb het tot nu toe nog even uit weten te stellen maar zal er vanavond toch echt aan moeten geloven. Gepaste kleding (lees kimono) liggen al klaar op de kamer.
Hoor zojuist dat het schema voor de dames hier 64 is. Ik had wel drukte verwacht ivm start van de kwalificatie voor Peking maar zo druk toch ook weer niet. Zo dit was het weer even voor vandaag…. straks duimen voor een goede loting en tot mails,
Sharon
